Logika smyka

2 lata i 15 dni

Przyprawiam kurczaka i głośno opowiadam Lilce, co robię:

- Teraz posypię czosnkiem, a teraz dajemy tymianku... - Widzę, że mała dziwnie patrzy, więc tłumaczę: - Tak, nasz kotek nazywa się Tymianek, ale to też nazywa się tymianek. To są takie zioła. Chodź, powąchaj. I co, ładnie pachnie?

- Pachnie jak kotek.

Przy śniadaniu

2 lata i 12 dni

Lila się zamyśla.
- Co tam, Lileczko? - pytam.
- Cio tam, mamusiu? - odpowiada Lila, przechylając głowę na bok i mrużąc oczka.

Kto ty jesteś? Polak mały.

2 lata i 11 dni

Lila mówi o sobie w 2. osobie - tak jak my do niej mówimy.

- Lila, ty prosiaczku, nie dłub w nosie!
- Nie jeśteś posiaciek!
- To kto ty jesteś, mała dziewczynko?
- Nie jeśteś dziesinka, jeśteś tanećko.
- Taaak? A co robi słoneczko?
- Jazi oćka.

Wcześniej było:
- Co tam, moja myszko?
- Nie jeśteś miśka, jeśteś kotek, miau, miau.

Cała Polska czyta dzieciom

2 lata i 9 dni

 Lila bierze z szafki nocnej "Utraconą cześć Katarzyny Blum" i mi podaje:
- Citamy!
- Lila, ale to nie jest książka dla ciebie. Tu nawet nie ma obrazków.
Lila otwiera książkę, pokazuje paluchem na stronie i mówi dobitnie, chcąc udowodnić, że książka jest jak najbardziej dla niej: Citamy! To jeś "O"!


Piotr czyta Lili "Księżniczkę na ziarnku grochu". Dziecko jest t o t a l n i e niezainteresowane. Dopiero przy zdaniu "Ale książę nie zamierzał czekać stu lat na jej przebudzenie..." ożywia się gwałtownie i gromko śpiewa Śtooo jat!!

Rodzina, ach, rodzina

2 lata i 8 dni

Oglądamy kolorowy wiatraczek.
- Lila, a jakie tu są kolory?
- Takie i takie.
- Hm, ale jak się nazywają?
- Paścik.

Przekręt

2 lata i 8 dni

Pokazuję Lili w książeczce obrazek lecącego bociana:
- A wiesz, co to?
- Sialomot?

Zatrybiło

Nadal trenujemy Liluta w tym, żeby jak człowiek jadła obiady. Problem w tym, że na ogół nie da się jej namówić nawet na spróbowanie. Odmawia z krzykiem i płaczem, po czym żebrze o słodycze i zawsze jest informowana, że jeśli nie chciała obiadu, to znaczy, że nie jest głodna i finito. A słodycze są na deser, a nie zamiast. Tacy jesteśmy okrutnicy. *)

Dzisiaj nasze trudy zupełnie nieoczekiwanie przyniosły rezultaty.
Zachęcana do spróbowania obiadu Lila nagle zapragnęła czekolady.
Przekrzykując bardzo łzawe "Ladke sce, ladke!!" wyjaśniłam gadowi (ze średnim zapałem, bo wyjaśniałam to już sto razy bez efektów), że owszem, jak zje rosołek, dostanie jedną kostkę.
- Ladke, sce, ladke!! Yyyy, josiołka sce!! Sce josiołek!
Nie wierzę własnym uszom.
- O, naprawdę? To już ci daję.
Grzeję rosół, przekonana, że to chwilowa niepoczytalność gada i za chwilę usłyszę jak zwykle kapryśne "nie sce josiołka".
A Lilut je. Jedna łyżka, druga...
Patrzymy zadziwieni, a córka tonem mentorskim wyjaśnia:
- Śjeś josiołek, dośtajeś ladkę.
Wyjaśniała nam to jeszcze co drugą łyżkę, żebyśmy nie zapomnieli o obietnicy. Śmy nie zapomnieli. Ladka została zjedzona z namaszczeniem po maluteńkim kawałeczku. Podobno była chrupiąca, przynajmniej tak wywnioskowaliśmy z radosnego bełkotu umorusanej buzi.



*) Choć czasem się złamiemy i zaproponujemy gadowi zamiast obiadu jakiś jogurt albo racucha...

Zdrobnionka vol. 3

Jesteśmy na koncercie ("Filharmonia Malucha").

Panna Lilianka smarcze w chusteczkę, po czym entuzjastycznie obwieszcza zgromadzonej tłuszczy:
"O, gijek jeśt! Gijeciek malutki!"

A tak przy okazji - panna Lilianka przyłapana na chusteczki niemaniu:

Sztuka redukcji

2 lata i 5 dni

Od wczoraj Lila ma zarządzony odwyk od słodkiego, ponieważ w ostatnich dniach konsekwentnie i gwałtownie odmawiała jedzenia czegokolwiek innego niż kaszka i kakao.

Tak więc aktualnie oficjalna wersja brzmi "kaszki nie ma, bo się skończyła" (pierwsza reakcja Lili - ciągnie mnie za rękę i woła: "chodźmy! kupimy!"), zgodziłam się ewentualnie na samo mleko, niech ma coś z życia.

Słyszę dziś rano, jak Lila w kuchni, trzymając łyżeczkę do kaszki, monologuje do siebie: "Kaśki nie ma. Ziośtaje kakao. O, kakała nie ma. Ziośtaje mleko".

Panna dziedziczka

2 latka. Równe :)

- Czy panienka Lilianka pije dziś kakałko?
- Panieńka pije.


Wychodzimy z domu, Lila jak zwykle z mozołem pokonała wszystkie schody.
- No, brawa dla tej pani!
- Panieńki. Panieńki Lilećki.

Ekwilibrystyka

1 rok, 11 miesięcy i 4 tygodnie

Lila uwielbia komplikować sobie życie. Także w mowie.

Pytana "Na którą nóżkę zakładamy najpierw bucik?" - podnosi prawą i mówi "lewą nie".
Dziś mówię do niej podczas jedzenia jajka "a żółtko to jaki ma kolor?" Lila uznała chyba pytanie za uwłaczające jej inteligencji, bo spojrzała na mnie i powiedziała "biaji nie". Czyżby jakiś zalążek ironii?

Zdrobnionka vol. 2

1 rok, 11 miesięcy i 4 tygodnie

Ja NAPRAWDĘ tak do niej nie mówię...

Zakładamy śpiworek do spania,  procedura obejmuje włożenie rąk, a potem owinięcie nóg i zapięcie.
Lila włożyła rączki.
- A teraz co?
- Nóśki! Nósiećki malutkie - dodaje z czułością.

Pochwała

Lila pięknie robiła siusiu do nocniczka, póki nie zachciało się nam jej odpieluchować. Od 3 dni leje po nogach,  na pytanie, czy chce na nocnik, odpowiada, że nie, po czym znowu ma mokre gatki.
Raz, bardziej przez przypadek, udało się jej zrobić siku w nocnik.
Chodziła potem i gadała do siebie "Siupel, Lilećko, siupel, Lilećko".

Precyzja

 1 rok, 11 miesięcy i 26 dni

Lilianka, bez wątpienia po tatusiu, lubuje się w maksymalnym dookreślaniu tego, co ma na myśli.
Łapie mnie za rękę i konstatuje tonem luźnej pogawędki:
"Lonćka mamy jeś ciepła, simna nie, golonca nie"

Siła książki

1 rok, 11 miesięcy i 24 dni

- Łup! - słyszę z pokoju Lili - Łup! Łup! Coś wali o podłogę.
Przybiegam. Na podłodze leży już ze dwadzieścia książeczek, za nimi lecą następne.
- Lila, co ty robisz!?
- Citam - spokojnie wyjaśnia Lilianka.