O białej konfabulacji

W. Cejrowski pisał chyba w "Gringo...", że Latynosi nigdy nie pozostawią pytającego człowieka bez odpowiedzi, niezależnie od tego, czy ją znają, czy nie.
Lilka ma - za sprawą wielu dawnych pokoleń - pochodzenie dość różnorodne, ale nic mi nie wiadomo o tym, żeby sięgało aż tak daleko...
Pytałam ją wczoraj, jak były przebrane inne dzieci na balu. Podpytywałam, wyciągałam, podpowiadałam te imiona koleżanek i kolegów, które znałam. Dowiedziałam się, że:
a. Kacperek był przebrany za wróżkę.
b. Ania za skalpelek.
c. Martynka za takie białe.

Mój pierwszy bal...

Praktyczna pani

Lilka jadła miód, potem wciska mi lepką łyżeczkę do szuflady.
- Lila, zabierz stąd tę łyżeczkę, jest brudna!
- ... Oblisiałam, juś cista.

Działo się

A ponieważ się działo, nie bardzo mi się chciało siadać i o tym pisać, bo jakoś tak.

Panna Lilcia dwa tygodnie temu postanowiła się ogrzać w mroźny styczniowy wieczór bardzo gorącą kawą, w związku z czym pobiłyśmy własny rekord częstotliwości odwiedzin gabinetów lekarskich, bo wykwalifikowana i profesjonalna służba medyczna codziennie musiała Lilutowi zmieniać opatrunek na rączce - i chwała Bogu, bo matka by się pewnie przy tym zapłakała, a już na pewno nie potrafiłaby wiązać bandaża w tak wykwalifikowaną i profesjonalną kokardkę, jak służba medyczna.
Ale było minęło, możemy teraz już z autopsji potwierdzać, że na dziecku się goi jak na psie albo nawet lepiej. Lila dziś rano chwaliła się wszem, wobec i wielokrotnie, że ślupek już odpadł, że loćka się wygoiła i że teraz jeśt lósiowa, ale za niedługo będzie taka siama - i tu pokazywała drugą, nietkniętą przez napoje kofeinowe.

Poza tym Lilianka w czasie tych dwóch tygodni nauczyła się mówić non stop z przerwami na sen (bo na jedzenie już nie) i pewnie kiedyś nas to zmęczy, ale na razie jesteśmy zachwyceni Liliną kreatywnością w tworzeniu niekończących się monologów.

Zapałała także uczuciem do rozgwiazd (!), każe je sobie pokazywać na googlowych obrazkach, a kiedy, korzystając z odejścia Lili od kontemplacji morskich stworzeń na moim monitorze  (o! łaaał! cio to jeeeeś?! Lośjaśdy cy nie? A popać! Iiiii, tu jeś taka s oćkami lośjaśda!) włączę w przeglądarce coś dla normalnych, Lila przybiega, zerka mi przez ramię i z oburzeniem napomina sce lośjaśdy psecies!! 
Przy mojej ostatniej próbie urozmaicenia sobie rozkosznych chwil z dziewczątkami (jedna wisi na cycku, druga zmusza do wgapiania się w rozgwiazdy) digitalną rozmową z mężem, Lilka zaczęła zdrapywać paluchem z monitora i tak już zmniejszone do absurdu i zepchnięte w sam róg okienko komunikatora, tłumacząc mi, że tam taką kalką* się zahaciły te lośjaśdy...

* kartką 

A Rózia? Rózia rośnie, okrągleje, o ile większe zokrąglenie jest jeszcze w ogóle możliwe i - proszę Państwa! - pięknie się uśmiecha. Świadomie. Choć na razie z rzadka, więc albo jeszcze nie wytrenowała dostatecznie nowej umiejętności, albo po prostu uznała, że nie ma po co, bo świat jest zimny i gra w kółko tę samą kołysankę Brahmsa, a żarcie monotonne i pryska po oczach.

Nadinterpretacja

Zbliża się pora kolacji. Proponujemy Lili jajka na miękko, na co ochoczo się zgadza. Problem w tym, że Lilianka gustuje głównie w żółtku, konsekwentnie odmawiając zjedzenia "tiałka", my zaś konsekwentnie próbujemy z niej wykorzenić to grymaszenie.
- Ok, Lila, zrobimy ci jajko, ale masz zjeść całe.
Lili rzednie minka i protestuje bezradnie, prawie płacząc:
- Nie sce jeść skolupek.

Metamorforźnie

Tatuś Kochany wrócił od fryzjera, u którego nie gości zresztą przesadnie często.

Lubim klóciutkiego tatusia - komentuje zmianę Lila.

Sztuka negocjacji

- Sce ciastecko!!
- Proszę?
- Tlose, tlose, sce ciastecko!
- Ale już dziś jadłaś.
- Sce pół!
- Ale...
- Sce kałałek!
- ...
- Sce tlosecke! Tlosecke ciastecka!

Narcyznie

Starsza wdzięczy się przed lustrem: Cio, Lilećko kochana?

A tymczasem Róziak...

...skończył 3 tygodnie

I jest fajowy.

Gra w skojarzenia

2 lata, 2 miesiące i 13 dni

Lila wyciąga z szuflady żabkę do bielizny i hipnotyzuje ją: kumkaj, kumkaj!

Zrobiłam surówkę z czarnej rzepy. Próbuję: "Uu, ostra!"
Lila: Mama sie śkaleciła.

 

Wersja alternatywna

Myśko, uciekaj do nolki, bo cie kotek siapie!
To Lilacza wersja piosenki "uciekaj, myszko, do dziury". Za myszkę posłużył duży magnes na lodówkę z reklamą jakichś dzieciowych niezbędników aptecznych, a za dziurę - niski stołeczek, służący Lili do wchodzenia na wyższe stołeczki. Zabawa była przednia. Nawet kolację przerwała, żeby wepchnąć głębiej ten magnes pod stołek i pouczyć go "siowaj sie, myśko!"

Panna Zapominalska

Lila, położona już na noc, wychodzi z łóżka i przybiega do naszego pokoju.

- Lilka, a co ty tu robisz?! Co być chciała?
- Spać - mówi, odwraca się na pięcie i wraca pod kołdrę.

Twórczo

Lilcia mówi wierszyk.
Wierszyk zaczyna się słowami "Jestem różyczka, wypadłam z koszyczka".
Lila mówi: "Jeśtem lusićka, nie mam okonka, tylko mam oćka".

Zgrubiochy

Po zdrobnionkach przyszedł czas na radykalny odwrót.
Królują: auo (od autko), nóże, majteczy, buracze, bidona (od biedronka), leczo (od mleczko) oraz spodeny.

Feminizacja

Lila, jak te szwedzkie dzieci, ukrewnia sobie cały świat dorosłych.
Dziś przeglądała kolorowe czasopismo i z entuzjazmem reagowała na fotografie:
- O, ciocia! O, ciocia! A tu? A tu pan cioć!